Ninilchik, Homer en Wasilla

anchorage_week5_167.jpganchorage_week5_178.jpganchorage_week5_226.jpgHosteluitje: Ninilchik!

Vorig weekend zijn we naar Ninilchik geweest met wat hostelgenoten. Ninilchik is een dorpje ten zuiden van Anchorage (4 uur rijden met z’n drietjes opgepropt op de achterbank). Erin (we gingen eerder al met haar naar Portage Lake en de Matanuska gletsjer) haar ouders wonen daar in de buurt en hebben een tweede huis in Ninilchik. Dus wij met z’n allen erheen om een weekend te feesten!

Het huis is echt heel mooi, het is vrijstaand met uitzicht op water en bergen! Op zaterdag zijn we naar Homer gereden om naar de zee te gaan kijken. Onderweg hebben we meer dan tien elanden naast de weg zien staan! Dus na dit ritje zijn we maar gestopt met bijhouden hoeveel elanden we gezien hebben; het zijn er simpelweg HEEL VEEL!

Eenmaal aangekomen bij de zee zagen we steeds koppies boven het water uitsteken. Zeeotters :) ! Toen we net weer terug gingen naar de auto (het was namelijk niet normaal koud door vooral een hele harde wind) zagen we een zwart ‘ding’  op een ijsschots liggen. Gelukkig konden we behoorlijk inzoomen met het fototoestel, het bleek namelijk een zeeleeuw! Hij lag te slapen dus we konden gerust foto’s maken. We werden helemaal wild toen ook bleek dat er verderop nog zo’n reus op een ijsschot lag te relaxen!

Eenmaal terug in de auto (na wat eskimo-trukjes gedaan te hebben om weer gevoel in de vingers te krijgen) wilden we beginnen om de enorm lange pier terug te rijden. STOP!!! Is ’ie’ echt of nep?! Ja hoor… daar zat ’onze’ eerste bald eagle!! Heel parmantig bij de nok van een oud vissershuisje. De bald eagle is de beroemde zwarte adelaar met witte kop en we konden er echt een supermooie foto van maken! Helemaal door het dolle heen zijn we terug gereden naar Ninilchik om daar, na een groot kampvuur te hebben gemaakt, nog een nachtje te slapen.  

… weer terug in het hostel…

Voorbereidingen begonnen om Anchorage te verlaten en naar Big Lake te gaan. Dus Claudia gebeld… Zij zou het huis in Big Lake met ons gaan delen en is afgelopen december al in het huis gegaan. En ook Jim en Cherry gebeld; zoon en nicht van Sonia (de huiseigenaar) om te vragen of we een lift konden krijgen van hun naar Big Lake. Om een lang verhaal kort te maken; we zijn op woensdag richting Big Lake gereden maar stopten in Wasilla omdat het huis in Wasilla bleek te zijn… Onderweg een doodgereden eland gezien :-( die opgeruimd werd door voorbijgangers en politie (elanden en ander roadkill worden hier ‘opgehaald’ om vervolgens het vlees te verdelen onder tehuizen en arme mensen; of degene die hem aanrijdt of vindt eet hem op). In Wasilla werden we afgezet en we belden Claudia of ze ons kon ophalen. Toch wel wat spannend want met Claudia hadden we alleen nog maar door de telefoon gesproken en we wisten verder nog bijna niets van haar (alleen dat ze overgrootmoeder is). Na een kwartiertje parkeerde ze voor ons en begon ons gezamelijke avontuur met een bezoek aan een ‘pannenkoekenhuis’ waar we een ontbijt samen namen. American pancakes ofcourse. 

Daarna gingen we dan eindelijk naar het huis… Ongeveer een kwartiertje rijden vanuit Wasilla naar Fingerlake. NIET NORMAAL… WAT EEN BELACHELIJK LUXE HUIS!!! We kwamen binnen en voelden ons echt Annie in het huis van Oliver Warbucks… -glas in lood-ramen, een open haard, overal kunst aan de muur, perzische tapijten, granieten aanrecht, kristallen kroonluchters, speedboot in de garage, vloerverwarming, antieke meubelen, luxueuze moderne meubelen, goudkleurige kranen, een eigen aanlegsteiger in de achtertuin, een jacuzi op het terras, een groot plasmascherm aan de muur, en naast een grote slaapkamer met prinsessenbed ook een eigen badkamer met toilet voor ons… De eerste dag hebben we echt alleen maar WAUW! geroepen :) fingerlake_week1_013.jpg

fingerlake_week1_011.jpgfingerlake_week1_047.jpgfingerlake_week1_095.jpgfingerlake_week1_013.jpgClaudia en wij kunnen het heel goed vinden met elkaar. Ze is een oudere dame die al meer dan 40 jaar in Alaska woont. Ze woonde eerst bij haar dochter en zes! kleindochters maar dat werd nogal druk omdat haar kleindochter nu ook een baby heeft. Dus past ze sinds december (toen ging Sonia -de eigenaar van het huis- naar Zuid Amerika) op het huis om zelf wat rust te hebben. We zijn op bezoek geweest bij de dochter van Claudia en hebben een sneeuwscooter van haar mogen lenen! Nu kunnen we vanuit de achtertuin Fingerlake oprijden met de sneeuwscooter en we mogen trouwens ook met de sneeuwscooter langs de weg rijden! Je ziet er altijd wel een paar rijden als je in de auto zit. Erik is door het dolle heen met ons nieuwe speeltje!!!

Over twee weken gaan we twee weken naar Valdez (vijf uur rijden vanuit hier) en we maakten ons nog wat druk hoe we daar moeten komen. Het is namelijk zo dat je door een bergketen moet waar er extreem lage temperaturen zijn door de bergen. Het kan er makkelijk – 40 graden of kouder zijn. Veel te gevaarlijk om er te liften dus we waren naar huurauto’s aan het kijken. Maar ook dat is opgelost, we mogen de auto lenen van de kleindochter van Claudia! ALASKANS- WE LOVE THEM!

http://www.mijnalbum.nl/Album=QLY8FZGO voor wat mooie foto’s!

De foto´s van bericht: Moose Pass!

Moose Pass

de blokhut!wandelen door het riviertjeErik en SolarsWAUW!! Wat een ongelooflijke dingen gebeuren hier!! Het houdt maar niet op… De highlights:
Vorige week hadden we zin om ergens naar toe te gaan, buiten de stad. We bedachten dat we zouden gaan liften naar het zuiden, naar Seward. Een dag voor vertrek keek Erik nog even op internet en daar bleek een SuperZwarteMarktTaxi op te staan. Erik belde het nummer en Jason bleek ons een lift naar Seward te willen aanbieden. Dat zagen we natuurlijk wel zitten maar we wilden hem wel graag van te voren even ontmoeten. Dus ´s avonds zijn we naar een café gegaan waar we elkaar een beetje leerden kennen en vast afspraken gemaakt hebben voor de volgende dag.
Jason bleek echt een super aardige man te zijn, met een privéblokhut midden in de bossen van Moose Pass. Hij is een ´ranger´ in de bossen en zorgt voor de bossen en de blokhutten daar. De volgende dag zijn we met z´n vieren (Jason, Solars -de husky- en wij) op pad gegaan. Een rit van 2 uur over de Seward-snelweg; een sneeuwvrije weg tussen steile rotsen met dalschapen en de (gedeeltelijk bevroren) zee. Heel erg mooi. Na een uurtje gingen we helemaal de bergen in en veranderde het landschap ook drastisch. Nu geen zee meer en wijdse uitzichten met veel bos en bergen; en bijna niemand op de weg.
Na een uurtje of twee rijden kwamen we aan bij de blokhut van Jason. Het was in onze ogen geen primitief hutje maar een supermooie grote blokhut. Geen elektriciteit, geen stromend water maar wel een kachel die de hut tot 20+ graden kon verwarmen.
Jason gunde ons wat privacy dus hij sliep de eerste nacht buiten (-20 graden en alleen in een slaapzak; GEEN TENT!) Hij had Solars bij zich om zich warm te houden maar die was de hele nacht pleite (op bezoek bij zijn hondenvriendjes in de omgeving). De volgende dag zijn we naar een riviertje in Moose Pass gegaan, die tussen hoge rotsen stroomde; nu deels bevroren en besneeuwd en met aan het einde een deels bevroren waterval van ongeveer 30 meter hoog. Wat een ongelooflijk zware wandeling!! Echt niet normaal; naast wandelen door 30 cm sneeuw, klauteren en vallen kregen we een les ijsklimmen en gingen we met ijsbijlen en wandelstokken door stukken water en langs ijsrotsen. Ik (Laura) besloot echter na ongeveer 20 grenzen te hebben verlegt, het laatste stuk niet te doen. Helemaal uitgeput en moe van de emotie wilde ik bijkomen op een berg sneeuw om energie te krijgen voor de terugweg. Na tien minuutjes echter kwam Jason echter terug om mij alsnog te halen om samen naar de waterval te komen. Dat was dus echt de moeite waard!!! PRACHTIG! Op de weg terug vloog er een arend over ons heen, WAUW!

We zijn na de wandeling verder gereden naar Seward en Erik en ik zijn daar naar het Sealife Centre geweest. Ook heel cool! We hebben daar allerlei zeedieren geaaid (zeesterren oa) en door het glas heen gespeeld met de zeehonden!

Helemaal uitgeput gingen we ‘s avonds terug naar Moose Pass en hebben daar nog een nachtje gelogeerd. Jason sliep gelukkig wel binnen dit keer, want het was ‘s nachts -27 graden!! Het koudste tot nu toe wat we mee hebben gemaakt hier.

De dag erna (inmiddels weer terug in het hostel) zijn we naar een supergrote gletsjer geweest. Heel erg indrukwekkend. We hebben op de gletsjer zelf gelopen met een gids. HEEL koud maar echt supermooi… Zie foto’s…

Door onze drukke dagen en zucht naar het avontuur zitten we niet zoveel achter de computer om te schrijven… Maar geloof me we genieten met volle teugen van Alaska!!
Groetjes van ons uit het supercoole ALASKA…

PS: de fotosite doet het niet dus de foto’s volgen nog…!