Zo… dat is lang geleden…

We hebben het zo druk hier met genieten dat het bijhouden van de verhalen op de website er even niet meer van gekomen was. Veel meegemaakt en het werd dus echt weer tijd!

We zijn uiteindelijk bijna twee weken in Valdez gebleven om daar alles van dit wintersportparadijsje uit te buiten. Tijdens een van onze tochtjes op de langlauf-latten waren we getuige van een ware ‘avalanche’ (lawine). Als er een lawine is, lijkt het net alsof er een onzichtbaar vliegtuig laag overvliegt… heel indrukwekkend! (en gelukkig ver weg van ons). Het langlaufen viel erg tegen; het lijkt makkelijk maar wanneer je zo snel gaat dat je bochtjes moet gaan maken om af te remmen, is de kans om in de berm te belanden erg groot (voor mij in ieder geval wel; Erik is natuurlijk zo’n natuurtalent- die kon het zonder oefenen gelijk heel sierlijk).

Naast het langlaufen moesten we het snowboarden ook nog een keer gaan proberen om samen te gaan doen vanaf een berg; dus zijn we door ‘ Thompson Pass’ gaan rijden op zoek naar een geschikte berg voor mij. En die hebben we uiteindelijk gevonden; omhoog klimmen (932 stappen) en dan naar beneden suizen…! Het was echt SUPERVET! We voelden ons echte wereldreizigers toen er een auto met twee ‘ locals’ naast ons parkeerden en zeiden: “Goh, Nederlanders? Ja… die kom je overal ter wereld tegen hahahaha…!”

In Valdez hebben we de film ‘ Into the wild’ gekeken over een net afgestudeerde Amerikaanse jongen die al liftend naar Alaska gaat om daar de ‘beschaafde wereld’ te ontlopen en dichter bij zichzelf en de natuur te leven. Een hele mooie film en we werden toch wel wat nieuwsgierig naar Fairbanks (daar speelt een stuk van de film zich af) en zijn dus vanuit Valdez wat verder naar het noorden gereden (naar Fairbanks) om wat meer van Alaska te zien en om meer kans te hebben op het Noorderlicht. Ruim zes uur rijden door een verlaten landschap met alleen ijsvlaktes, besneeuwde bergen en naaldbossen, kwamen we in Fairbanks aan. Na een poosje zoeken zijn we in een B&B beland wat een verademing was; heel gezellig, romantisch en superservice gekregen van John (72 jaar en eigenaar van de B&B). En ‘s nachts gebeurde het dan: het noordelicht was er! Het was echt heel erg mooi. Mooier dan je ooit zou kunnen voorstellen. Een kleurenpalet van groen, geel, roze, wit en blauw schoot vanaf een punt in de horizon naar recht boven ons en dan gleden de kleuren als regendruppels over een paraplu alle richtingen op. En dat niet alleen, ze konden ook van kleur veranderen en allerlei vormen aannemen! De hele lucht was gevuld met prachtige kleuren!

We zijn nog twee dagen in Fairbanks gebleven en hebben onder andere het museum van de Universiteit van Fairbanks bezocht. Daar hebben ze een kamer waar je naar de geluiden van de aarde kan luisteren (seismologisch onderzoek omgezet in klanken), lifestreaming dus je hoort wat er op dat specifieke moment allemaal met de aarde gebeurd. Heel erg indrukwekkend.

Na Fairbanks zijn we via de westerlijke snelweg (je hebt namelijk maar twee snelwegen naar het noorden) terug gereden naar Wasilla. Die weg ging door Denali National Park; waar de grootste berg van Noord Amerika is (Mount Mc Kinley). We konden hem vanaf de weg zien door het prachtig zonnige weer In Denali staat de bus waar Christopher McCandless (van Into the wild) dood gevonden werd; we zijn echt door dat gebied gereden!

We zijn nog een nachtje in een hotelletje wezen slapen in Denali en de dag erna vroeg vertrokken richting Wasilla. Onderweg zagen we een groep Cariboes (familie van het hert alleen dan hariger en groter) en een enorm verlaten igloo hotel!

Nu zijn we weer in Wasilla en proberen te genieten van de laatste week Alaska

We willen jullie allemaal graag weer zien maar we zijn eigenlijk nog helemaal niet klaar met Alaska. Elke dag zon, zeker tot 8 uur ‘s avonds, bubbelen in de jacuzzi en de beren die uit hun winterslaap komen… Het is moeilijk afscheid nemen…

PS foto’s volgen nog

Wauw!!! Onze eerste tijd in Wasilla is echt heel erg geweldig geweest! Het is genieten geblazen met alle luxe van het huis. Vooral bubbelen in de jacuzzi met uitzicht op de bergen en filmpjes kijken in de thuisbios zijn onze favorieten We hebben véél leuke mensen ontmoet hier via Claudia….: Lisa (onze favoriet) met haar drie kindjes. Haar man is native american (inupaq-eskimo) en werkt heel ver van hun vandaan in Dutch Harbor (vissersplaats) in Alaska. Verder hebben we Beth en Andrea ontmoet, dat zijn de kinderen van Claudia. En we hebben ook de kinderen en kleinkinderen van Beth en Andrea ontmoet; het zijn er heel veel en bijna allemaal meisjes.. Bernice hebben we ontmoet en ze is een gezellig typje die heel erg typisch lacht. Verder hebben we de auto van Ley en Carl (zij waren onze ‘ origineel contact’ via de website voor huizenruil) geleend om naar Valdez te rijden. En we hebben ook Lily, de kinderen van Ley en Carl, de schoonzus van Lisa, allemaal omaatjes tijdens onze ‘oma’lunch, enz enz… Kortom echt te veel mensen om het boeiend voor jullie te houden…

We zijn naar een traditioneel eskimo/indiaanse dansuitvoering geweest, echt heel gaaf!!! En we zijn bij een ‘potluck’  geweest voor natives (dat is een gezamelijk diner voor alleen natives of familie… en wij dan want we gingen als familie van Lisa). En we zijn op de basisschool van de kinderen van Lisa geweest (echt in de klas erbij ) tijdens een presentatie over de natives; compleet met het oefenen van de native-sporten (aan één pols aan een stok hangen is niet zo makkelijk als het lijkt- Laura gaf zichzelf een vuistslag in eigen gezicht). En we zijn uitgeweest in Anchorage met Lisa en hebben daar Mexicaans gegeten op een verjaardagsfeestje van een vriendin van Lisa om vervolgens door te gaan naar een karaokebar (waar Erik nog even twee rocknummertjes zong waar heftig op geheadbangd werd door ons groepje) (voor de liefhebbers Blur met Song 2 en System of a Down met Chop Suey). Daarna waren we een ware freakshow (in verband met drie koppen uitsteken boven de rest) in de disco voor voornamelijk natives maar dat was ook een enorm grappige ervaring. 

Het is helaas gestopt met sneeuwen in Wasilla en omgeving nadat we de sneeuwscooter opgehaald hadden… Dus we hebben hem alleen op Fingerlake (meer achter het huis) kunnen gebruiken…

Als laatste voordat we weg gingen uit Wasilla zijn we naar de herstart van de Iditarod geweest. Ze noemen het hier de ‘laatste grote race’ en het zijn 90 hondenslee raceteams die ruim 1000 mile afleggen door Alaska. Heel erg gaaf en wat ook heel leuk was; we namen de bus naar Willow (daar was de start) en het was geen gewone ‘ peoplemover’ maar een schoolbus  met heel weinig beenruimte…

We zijn nu in Valdez sinds een paar dagen. Wat een ervaring… prachtige route (zo´n 400km) met de geleende soebuuwoeee (zo noemen ze een subaru hier) uit 1991 met bijna 200duizend mile op de teller…. maarrrr, gaat als een beest, 4wheeldrive en kleine spikes op de banden! Het huis is nog even wennen na de luxe van het huis in Wasilla, maar het gaat hier helemaal goed komen. Na het leegspitten en schoonmaken van onze ‘slaapkamer’  is het vooral een wat hygienischer plekje geworden. Sinds onze aankomst sneeuwt het bijna hele tijd. Er is denken we al een anderhalve meter verse sneeuw gevallen. Erik vermaakt zich iedere ochtend met sneeuwruimen zodat we het huis uitkunnen. Helaas is er in het huis geen internet, maar hier en daar kunnen we draadloos internetten met onze laptop. Snowboarden kan hier wel, maar er zijn geen liften, het is dus een stuk klimmen en weer naar beneden (of voor ‘slechts’ 1040 dollar 6 keer met een helicopter op de berg laten droppen…). Maar vandaag hebben we trouwens wat anders ‘ontdekt’ ; een berg waar je via de snelweg naar toe kan rijden en waar je dan heel leuk vanaf kan boarden om vervolgens weer beneden bij de snelweg uit kan komen. Vanmorgen speciaal vroeg opgestaan om deze berg eens even te gaan uitproberen. Auto geparkeerd bij het eind van de berg en daarna zijn we naar boven gelift met snowboards en al. Eenmaal boven zag Laura het al niet meer zo heel erg zitten, maar ja, je bent er nou toch dus toch maar even proberen…

OEPS… dit is toch wel wat moeilijker dan de heerlijkheid van de geharkte pistes in Hilltop… Na ongeveer twee uur zweten (85 graden stijl naar beneden is niet relaxed, ook al is het maar ’een klein stukje’) zijn we beneden aangekomen zonder botbreuken en dergelijke, maar wel met genoeg uitdaging voor één dag voor Laura. Dusss…. is Erik nog een paar keer deze berg afgegleden met wat locals en was Laura chauffeur (gelukkig…!).

Morgen gaan we ‘cross-country skieen’ (dat is ouwe lullen langlaufen, maar we zijn in Alaska, het zal dus wel weer stijler en zwaarder worden) langs de Mineral Creek. Dat zal ook wel weer een hele uitdaging worden….

Foto’s van onze avonturen! http://www.mijnalbum.nl/Album=OWSHRYQ8