Hier weer een bericht uit het wisselvallige Zweden…

Nu de zon zich hier in Zweden af en toe achter de wolken laat drijven, gaat het met ons ook wat ‘op en af’ . Onze conclusie gisteren was dat we heel graag in Alcatraz willen blijven en dat we er vooral op moeten letten dat we het hier naar ons zin blijven houden. Het is soms lastig om met anderen op een ‘eiland’ te wonen. We hadden een akkefietje met de kok gehad maar inmiddels gaan we weer prima door een deur met elkaar. En het scheelt ook dat er versterking in de keuken is gekomen, daardoor hebben wij wat minder met hem te maken. David’s zoon, Jerry, is hier samen met een vriendin van Jerry, die er samen voor zorgen dat wij niet meer nodig zijn in de keuken en het restaurant.

Erik is heeft de afgelopen dagen vooral met Bert samengewerkt. Vorige week gingen ze beginnen om een bank leeg te halen (Bert had het inventaris opgekocht) maar eenmaal daar aangekomen konden ze weer terug omdat de bank net overvallen was door een stel boeven met machinegeweren! Wauw, wat een commotie voor een gemeente waar het zo rustig is dat er geen enkel stoplicht nodig is….. De bank is nu, na een dag of 5 werk, bijna leeg en Erik wordt af en toe helemaal kriegel van de jeuk van de glasvezeldeeltjes die in het isolatiemateriaal zit.

Ik ben vooral bezig met mijn draai te vinden. Na twee weken alleen maar in de keuken en restaurant ga ik me weer helemaal richten op de verzorging van de vandrarhem (herberg), samen met Ciska. Er zijn af en toe gasten en we doen andere klusjes tussendoor om onze dagen een beetje te vullen.

We hebben een paar nachten in de camper geslapen. We hadden zin om even weg te zijn van het eiland en hebben toen een paar keer, na het werken ‘s middags, de camper gepakt en een beetje rondgereden in de omgeving hier. Het is echt een mooi gebied en er zijn nog veel plekken die we kunnen ontdekken hier. Het is sowieso een hele opgave om op de B-wegen hier te rijden. Je hebt een kaart, je probeert een beetje een leuke binnendoorroute te verzinnen en vervolgens kom je de hele tijd weer langs dezelfde mooie plekjes. In Zweden is niet alles heel handig aangegeven. We kwamen onderweg kraanvogels tegen (met een jonkie; als je goed kijkt kan je hem op de foto zien). Wat ook erg de moeite waard is, is om weggetjes in te rijden waarvan het lijkt of je priveterrein op rijdt. Als er geen brievenbus staat aan het begin van de weg, is het vaak een weg naar een prachtig meer met schuilhut, kampvuurplaats en picknicktafel. Soms is er zelfs ook nog een steiger en zwemplaats. En daar mag je dus gewoon je camper of tent neerzetten voor een nachtje. Heel knus!!!

We hebben grootse plannen voor juli; op 11 juli stappen we op het vliegtuig naar Eindhoven om maar liefst tot 21 juli in NL te blijven. Mijn ouders hebben een feestje omdat ze 35 jaar getrouwd zijn en in dezelfde week heeft Erik’s moeder een ‘mijlpaal’verjaardag met bijbehorend feestje.

Volgende week gaan we naar Kramfors om daar te gaan kijken naar een oud schoolgebouw. Het is voor ons misschien wel een perfecte locatie om een B&B of vandrarhem te beginnen…. We hebben trouwens afgelopen week ook bezoek gehad van wat ooms en tantes van Erik en kregen foto’s gemaild van ‘ons’ schoolgebouw want ze waren al even in Kramfors langsgeweest (zo’n 800 kilometer vanaf hier).

Geweldig leuk!

Het is warm in Zweden. Bloedjeheet om precies te zijn. We hebben hier al bijna een week temperaturen van boven de 30 graden! Dus werken we net zoals in andere tropische oorden. ´s Ochtends beginnen we en om een uurtje of 2 gaan we genieten van het heerlijke weer. Elke dag natuurlijk iets anders, want er is zoveel te ontdekken hier. We hebben gefietst, gekanoot en gewandeld, om dan vervolgens na een half uurtje ergens in de zon of juist schaduw te gaan lezen. We hebben al een paar perfecte strandjes gevonden om heerlijk te zonnen en te zwemmen
Onderweg komen we steeds van allerlei interesante diertjes tegen. We hebben al een marter (!) gezien die in een boom klom, om vervolgens heel hard naar beneden te klimmen en dan vanaf twee meter op de grond te springen en keihard weg te rennen, zodat we in ieder geval geen foto konden maken. Meer fotosucces hadden we met een vos die op het midden van het treinspoor zat en ons genoeg tijd gaf voor een foto voordat hij het bos weer inrende.

En tijdens onze avondwandeling met Bliksem en Kenai stonden we ineens oog in oog met een eland. Vandaar dus dat Bliksem in onze ogen van relaxed wandelend opeens als een gek wilde vluchten in de tuin naast de weg. Hij zag de eland net iets eerder dan wij. Toen ik met de honden op veilige afstand was, is Erik nog even terug gegaan om foto’s te maken van de eland. Op een verhoging en achter een tuinscherm in de tuin waar de eland lekker van de planten aan het eten was. De eetroute van het beest was alleen richting Erik, dus die stond daar een kwartiertje ingesloten (elanden kunnen erg gevaarlijk zijn… dus zorgen we dat er minstens 8 meter afstand is en het liefst ook nog wat opstakels tussen de eland en jezelf).

Erik is vooral bezig om met Bert alle houtwerk (terras) te vervangen voor mooi nieuw houtwerk wat veel tijd kost. Maar het resultaat mag er wezen; op vier meter hoogte hebben ze een ballustrade vervangen zodat Erik en ik naar ons appartement kunnen lopen zonder om te hoeven lopen. Heel prettig!

En ik ben deze twee eerste weken van juni David’s keukenhulp en serveerster. Het is erg wennen want ik moet alles nog leren. De eerste dagen heb ik David geholpen met de voorbereidingen voor het eerste weekend dat het restaurant open zou zijn. Onder andere geleerd hoe je pizzasaus moet maken en hoe je ´rura´ moet maken (dat is een soort salade van mayonaise en kip, ham of vis dat zweedse mensen graag in een broodje eten). En ik heb geoefend om met pizzaborden te lopen; het lukt nu wiebelig met 4 borden tegelijk en misschien (als m’n armen sterk genoeg zijn) lukt het later in het seizoen wel om met 5 borden te lopen…

Gisteravond hebben we nog even een bootje geleend van Bert en zijn we naar de zonondergang gaan kijken op het grote meer bij Alcatraz. Tenminste, dat de zon net onderging toen we er waren was eigenlijk een vette mazzel. WAUW! Wat is dat mooi… Na een strenge selectie is het gelukt om ongeveer van 100 foto’s de allermooiste hier op de site te zetten… En toen we terugkwamen bleek dat er twee mini elanden hadden besloten over te zwemmen achter Alcatraz toen wij net weg waren (aldus Bert en Ciska)…! Vanavond dan maar extra opletten voor de herhaling van zo’n uniek elandintermezzo.